* * *
Дулаан харц сэтгэл нэхээд л
Дутуу жаргалан
Илүү зовлон энгэр цоргиод л
Ээ халаг
Ижий минь алгаа
Тогоотой сүү дэврэхэд
Уулгалаад босох
Тормондоо Ингэ гунганахад
Урдаас нь налайтал тосох
Ижий минь алгаа
Ээ халаг.......
1998 он
П.ЭНХБАЯР


Хань минь чамайг эзгүй явахад
Халуу түгсэн гэр минь зэврээд
Гандмал намрын өнгө шиг сэтгэл бүүдийгээд
Галын бурхан чи минь сэм сэмхэн үгүйлэгдэх юмдаа.
Чамайг харин алсаас ирэхэд
Час улаан наран тооноор шургачин
Гэгээ гэрэл илч халуун төөнөөд
Гэрийн хаяа эрийн заяа сэргээд явчих юмдаа
Хань минь хань минь гэгч
Яасан их илч гэрэл байдаг юм бэ?
Хайхарч мэдэлгүй би
Ямар их удсан юм бэ?
Гэргий ханийнхаа эзгүйд
Бичсэн шүлэг минь
Гэгэлхэн намрын өнгө аяс шиг
Зэвэргэн болчихдог юм бай...
Орь дуу хадааж
Ижий минь надаар гоёсон шиг
Орчлонд би хүмүүн заяаг олохдоо
Өөр өөрийгөө зөндөөн их гоёсоон
Сайхан ижийнхээ хэвлийд
Булбарайхан биеэ нууж гоёсон
Сар нарны тэнгэр
Бурхадаар нь шүтэж гоёсон
Ижий дагиныхаа
Суут ухаанаар нь гоёсон
Их л намуухан Хэрлэнгийнхээ
Сувдан усаар нь гоёсон
Нэхий өлгийдөө
Нэг нас бүтэн биеэ гоёсон
Нэрэн Жагай ламын хайрласан
Нэрээр нь дуудуулж өөрийгөө гоёсон
Өвгөд хөгшидийнхээ
Үлгэр домгоор нь гоёсон
Өрөөлийг аргадан
Өр зүрхний хайраар ...

Гэрэлт дэлхий дүүртэл
Гэзэг үсэндээ ширэлдэх
Гэнэ гэнэхэн гэгэлзэвч
Гэргий чам шигээ гэрэлтэх
Миний араншин
Дураар араншин
Бусдын үгэнд сөгдөж мөргөмгүй
Буруу бүхэнд согтож жаргамгүй
Буурал сэвлэгээ үнэрлүүлж мөнхөрмөөр
Бурхан сэтгэлээ үерлүүлж дуулмаар
Миний араншин
Дураар араншин
2000,06.06...